Foto: ANP
Foto van Eva Jinek

Het antwoord op ‘kech’-shaming waar we op zaten te wachten

Laten we het er eens over hebben mét jonge vrouwen uit de moslimgemeenschap, in plaats van zonder. Nadia Ezzeroili is een ervaringsdeskundige en laat precies zien waar de pijnpunten zitten.

Foto: ANP
Foto: ANP

“Rapper Boef kan me wat,” opent Ezzeroili haar opiniestuk in de Volkskrant. Volgens de journalist betekenen zijn excuses niets en moet hij eerst maar eens volwassen worden. “Ik wil het hebben over de impact van het woord ‘kech’/’kehba’/’hoer’ op meisjes en vrouwen in islamitische en hindoestaanse migranten-kringen en de pijn die dit veroorzaakt,” vervolgt Ezzeroili. Het is de hoogste tijd dat dit gebeurt, vindt ze, want het gesprek moet nu eens goed gevoerd wordt.

Het gaat over familie

Want het gaat in die discussies vrijwel nooit over de schade die vrouwen binnen deze gemeenschappen oplopen. “Daarmee bedoel ik de onvrijheid, de beperkingen, de schaamte, de afsnijding van je familie en gemeenschap wanneer je bedankt voor de maagdelijkheidscultus en kiest voor seksuele autonomie,” legt Ezzeroili uit.

Het zijn ouders, broers en zussen die ons klein houden.

Je zou denken dat deze vrouwen steun zouden vinden in deze tijd van #MeToo, maar meedoen met deze hashtag biedt geen oplossing. Want de daders staan te dichtbij. “Onze daders bevinden zich niet (alleen) op de werkvloer of in de kroeg. De onderdrukkers van onze seksualiteit en bewegingsvrijheid bevinden zich ook in onze directe omgeving. Het zijn ouders, broers en zussen die ons hebben klein gehouden,” schrijft de journalist.

Foto: ANP
Foto: ANP

Liefde is voorwaardelijk

En dat gaat gepaard met het argument dat vrouwen beschermd moeten worden tegen seksueel geweld en een slechte reputatie. Dat is best wel tegenstrijdig. Ezzeroili: “En natuurlijk zijn ze ook lief voor je en houden ze van je, maar de ongemakkelijke waarheid is dat die liefde voorwaardelijk is - wat je jezelf ook wijsmaakt en hoe knus het thuis ook kan zijn.”

Je bent een wegwerpproduct.

Als je als vrouw iets doet waar je je voor zou moeten schamen, of waar je ouders zich voor schamen, dan keert je omgeving zich tegen je en ben je een vrouw zonder waarde. “Je bent een wegwerpproduct.”

Als vrouw kun je niets

Als je wél je mond opentrekt als vrouw, dan blijft dat meestal niet ongestraft, vertelt Ezzeroili. Door racisten wordt je verhaal gebruikt om hun discriminerende vooroordelen te bevestigen terwijl je in je eigen gemeenschap juist wordt veroordeeld omdat je de vuile was buiten hangt. Kortom: je kunt als vrouw niets doen.

Het rijt een diepe wond open en slaat het fundament onder je voeten weg.

Het treft je als een mokerslag

“Je kunt als vrouw nog zo hard geknokt hebben om de vernedering en onderdrukking thuis te ontvluchten om een zelfstandig leven te leiden, maar het woord kech/kehba/hoer treft je altijd als een mokerslag,” legt Ezzeroili uit.

“Het rijt een diepe wond open en slaat het fundament onder je voeten weg. Het is een wond van al die keren dat je je bang, beschaamd en verloren voelde omdat je door je omgeving als minderwaardig werd behandeld.” Omdat je vader, oom, broer, buurman en de rest van je omgeving van je verwacht dat je je eigen seksualiteit compleet uitwist. “Dát is de impact van woorden als ‘kech’,” volgens de journalist.

Foto: ANP
Foto: ANP

Noodkreten worden ondergesneeuwd

Het probleem van deze vrouwenonderdrukking is collectief en is de harde realiteit voor veel islamitische en hindoestaanse migranten. Iedereen heeft het van dichtbij meegemaakt, of dat nou als slachtoffer, dader of toeschouwer is.

“Het is een verknipt en ontwrichtend systeem dat in verschillende vormen en gradaties opduikt, mensenlevens beschadigt en van vrouwen publiek bezit maakt,” schrijft Ezzeroili. Er zijn wel een aantal moedige vrouwen die een noodkreet hebben geslagen in de afgelopen jaren. Maar wat de aanleiding had moeten zijn voor een breed en belangrijk debat, werd overschaduwd door ruis of zelfs volledig genegeerd.

Het is zonde dat deze belangrijke verhalen eerder zijn ondergesneeuwd. Maar de verhalen zijn nog steeds te vinden. En die zijn zeker de moeite waard, volgens Ezzeroili. Op het eind van haar betoog geeft ze twee tips.

1. De docu ‘In het huis van mijn vader’ van de Marokkaans-Nederlandse filmmaker Fatima Jebli Ouazinni.

Je hebt de social media cookies niet geaccepteerd.

Om bovenstaande inhoud te bekijken moet je de social media cookies accepteren. Hierdoor kan je social media berichten zien, delen en erop reageren.

Wijzig cookie instellingen

2. De documentaire ‘Naziha’s lente’ die ook online te vinden is en het verhaal vertelt van een alleenstaande moeder van tien kinderen en zelfs bij haar eigen zoon moet opboksen tegen vrouwenonderdrukking.

“Ik kan alleen maar hopen dat eindelijk het moment is aangebroken dat we onze ervaringen en pijn kunnen delen. En dat we die als een strontkar neerstorten op de stoep van mensen die ontkennen, vergoelijken en vrouwen een schuldgevoel aanpraten met vuilewasverwijten. Dan zijn de kech-uitspraken van rapper Boef tenminste nog ergens goed voor geweest,” sluit Nadia Ezzeroili haar betoog.

Wij zijn onder de indruk van haar verhaal en zullen de documentaires zeker gaan kijken. Ben je benieuwd naar het volledige artikel van Ezzeroili? Lees het via de link hieronder.

Bron: 
de Volkskrant